7

 Oko mi się przymyka już delikatnie, ale jeszcze coś napiszę, w końcu od trzech dni jestem sama w domu i mam tak strasznie dużo czasu, że nie wiem, w jaki sposób z piątku zrobił się poniedziałek, a w sumie to noc z poniedziałku na wtorek. Padam na pysk, a tutaj jeszcze tyle dni i wrażeń. Chętnie przyjrzałabym się czasem z boku zamiast aktywnie uczestniczyć. Zobaczyłam dzisiaj to i mam mieszane uczucia, tzn. wydaje mi się, że autorka trochę dramatyzuje pisząc o tym okrutnym świecie gdzie niedoskonałości to zło, którego wszystkie kobiety unikają jak ognia, a kiedy to zło jest konieczne, to praktycznie są wykluczone społecznie. Do braku piersi da się przyzwyczaić jak do szramy po upadku w dzieciństwie, pieprzyka czy znamienia. To nie ręka albo noga, która bierze udział w naszym codziennym życiu i nagły jej brak powoduje zachwianie wszystkiego z równowagą włącznie. Wątpię też, że kobietom tak spieszno do rekonstrukcji bo naciska ich otoczenie i same czują się z tym źle. Mi tam niespieszno do siedmiogodzinnej operacji po której będę miała zamontowany większy drenaż niż wały przeciwpowodziowe. Nie zmienia to faktu, że się jej podejmę, z czystej potrzeby równowagi w przyrodzie i względów estetycznych- bielizna przystosowana do noszenia protezy nadaje się dla oddziałów przeciw szturmowych, mówić krótko jest koszmarna. Tak czy siak, z cyckiem czy bez bardziej liczy się fakt, czy się jeszcze tutaj trochę pobędzie czy raczej nie ma na to szans. Tajemnicą nie jest, że choroba wyniszcza ciało, wyniszcza też duszę, wydaje mi się, że te drugą bardziej. Ciało można pociąć, przemodelować, tutaj dodać, tam odjąć. Dusza to struktura bardziej złożona. Wymaga większej troski i moim zdaniem to na niej powinny się skupić kobiety dotknięte chorobą, ale także ich bliscy. Chcę przez to powiedzieć, że w obliczu nowotworu bardziej od ciała liczą się nasze odczucia, myśli, to one powinny być w centrum, a nie pomarszczony brzuch, dziury po węzłach chłonnych czy brak piersi.

6

No i jesteśmy w lutym, już od czterech dni. Ostatnie dwa tygodnie były bardzo intensywne pod względem towarzyskim, zwłaszcza weekendy. Odwiedziła mnie Agnieszka i spędziłyśmy super dwa dni. Nie wiem dlaczego, ale ostatnim razem kiedy widziałyśmy się w Berlinie też był atak srogiej zimy, przed którą wtedy uciekałyśmy do muzeów, było nam obojętne co zobaczymy. Trochę wstyd biorąc pod uwagę, że obydwie byłyśmy wtedy studentkami ASP. Tym razem może nie szukałyśmy schronienia przed chłodem, ale nie spieszno nam było do spacerów. Idealnym rozwiązaniem okazał się przejazd autobusem 200, w którym zajęłyśmy miejsca na piętrze, na samej górze, a który to przejeżdża przez wszystkie najważniejsze miejsca w mieście. Odwiedziłyśmy Berlinische Galerie, gdzie obecnie można zobaczyć wystawę malarstwa niemieckich i austriackich artystów działających na przełomie wieku. Gdyby ktoś miał okazję w najbliższym czasie odwiedzać Berlin to serdecznie polecam.

Piotruś znowu choruje, chociaż może nie powinnam pisać znowu, bo przeczytałam gdzieś, że dzieci w żłobku przechodzą jedną infekcję za drugą, a to dopiero nasza czwarta. Każda wprowadza jednak w domu chaos, ja jestem uziemiona, a Marcin wpada w pielęgniarskie tryby i biega za zasmarkanym młodym a to z chusteczką, a to syropem albo maścią rozgrzewającą. Dziś mimo kryzysu rodzinnego udało mi się wyjść na dwie godziny. Musiałam pojechać do ginekologa bo kończą się moje arcyważne leki, które niestety muszę brać minimum pięć lat. Ponieważ była to moja pierwsza wizyta od operacji lekarz chciał za mną porozmawiać. Zapytał mnie dlaczego tak rozrabiam i kazał obiecać sobie, że już nie będę. Ładna metafora. Chciał też wiedzieć, czy zdaję sobie sprawę z tego ile miałam szczęścia. Otóż zdaję.

5

Pierwsza dobra wiadomość w tym roku, nie znaleźli u mnie mutacji genów odpowiadającej za nowotwór, także mówiąc krótko nie wiadomo skąd się to cholerstwo przypałętało. Cieszę się ogromnie, bo schodzi ze mnie stres w związku z potencjalnym rakiem jajnika etc. Oczywiście jakieś ryzyko zawsze jest, ale nie w takim procencie jak u posiadaczy mutacji.

Dużo się dzieje w tym miesiącu, mam przerwę w kursie i wydawało mi się, że ten czas będzie mi się dłużył, ale jest odwrotnie, zanim się obejrzę będzie 10 lutego i zaczną się zajęcia. Nie zmienia to jednak faktu, że muszę powtarzać to czego się nauczyłam, obiecałam sobie, że będę to robić codziennie, ale jakoś nie potrafię z nadmiaru codziennych wrażeń tej obietnicy dotrzymać. Chyba najszybciej nauczę się z kreskówek, oglądamy dla równowagi w obydwu językach. Znam na pamięć wszystkie odcinki Świnki Peppy, mam nawet na temat tej bajki pewne przemyślenia i trapi mnie wiele pytań, np. dlaczego Tato Świnka za każdym razem, gdy gdzieś jadą gubi drogę, albo o co chodzi z tym przewracaniem się na końcu każdego odcinka. Chciałabym, żeby tylko takie niepoważne problemy mnie prześladowały, dzisiejszy dzień przywrócił nadzieję.

4

Czwarta noc z kolei nieprzespana, dziś przez sen bełkotliwie proszę Piotrusia, żeby się nade mną zlitował bo nie dam rady tak dalej. Cały dzień jestem na 100%, rano pobudka przed siódmą, śniadanie, przebieranie, nie zła kolejność, przebieranie, śniadanie, potem ubieranie bucików, kurtki etc., bo się spóźnimy, bo im później wyjdziemy do przedszkola tym mniej będę miała czasu na cokolwiek. Czas kiedy jesteśmy w rozłące mija pięć razy szybciej niż ten np. w weekend kiedy od rana bawimy się razem. Mam dokładnie pięć godzin, żeby cokolwiek zrobić, próbuję w to zmieścić kąpiel, pracę, jakieś domowe sprzątania, zmywania, prania, później nie będzie jak. Ale dziś nie dam rady, jestem umówiona, ale o siódmej piszę wiadomość, że nie mam siły przyjść, że musimy przełożyć, bo wyczerpały mi się baterie. Proszę Marcina żeby zaprowadził małego do przedszkola, a sama idę spać, nie pamiętam kiedy ostatnio zapadłam w tak głęboki sen, na zewnątrz mogłaby wybuchnąć wojna i pewnie by mnie nie obudziła. Kiedy dzieci przestają budzić się skoro świt? Czy dopiero jako nastolatki doceniają towarzystwo poduszki i kołdry i trudno je wyciągnąć z łóżka? Czekam na ten czas z utęsknieniem. Podobno jestem szczęściarą bo moje dziecko względnie przesypia całą noc, ale jakoś trudno mi się z tego powodu cieszyć kiedy zwyczajnie w środę koło godz. 19 nie pamiętam jak się nazywam. Muszę kończyć, Piotrek wciera mi w spodnie pierniczka, w sumie dobrze się składa, bo miałam nastawić pranie.  

3

Piękną wiosnę mamy tej zimy. Od kilku dni biegam z miejsca w miejsce, próbuję połączyć nowe obowiązki z tymi, które stały się codziennością. Za każdym razem kiedy lecę na złamanie karku, żeby odebrać małego z przedszkola, ten śpi w najlepsze, a ja z wywieszonym jęzorem siedzę w szatni i czytając broszury dla rodziców czekam, aż śpiący królewicz się obudzi. Na jednej z tablic informacyjnych wychowawcy umieszczają zdjęcia pokazujące czym grupa zajmuje się w bieżącym tygodniu. Na wszystkich widzę dzieci zajęte targaniem kolorowych czasopism na małe kawałeczki, nigdzie nie widać Piotrusia, trochę się martwię, że nie bawi się z grupą albo znów przespał godziny największej aktywności dzieci (zdarza mu się to dosyć często). Uspokaja mnie wychowawczyni i mówi, że moje dziecko zabawę w rozdzieranie papieru uznało za mało interesującą, brał podawane mu gazety, przeglądał i odkłada na kupkę. Ciekawe po kim to zamiłowanie do porządku, na pewno nie po mnie.
Od jakiegoś czasu jestem bardzo nerwowa, czekam na wyniki badań genetycznych, od których zależy mój spokój ujmując to najprościej. Miały być na początku stycznia, początek stycznia uznaję za zakończony, wyników brak. Gdzie się podziała niemiecka precyzja i punktualność? Coraz trudniej mi jest uzbrajać się w cierpliwość, ale nie mam na to wszystko wpływu, więc jeszcze trochę nerwowo poczekam, a zaraz biegnę, do dentysty, bo tydzień bez wizyty w jakimś gabinecie uznajemy za nieważny.

2

Pierwszy dzień nowego roku, w domu cisza, wróciliśmy z Polski przedwczoraj, nie jest mi smutno, nie czułam się tam dobrze, sama nie wiem dlaczego. Przeczytałam gdzieś, że kochamy powtarzalność świąt, że co roku dzieje się to samo, ja chyba nie jestem zakochana w tych corocznych kalkach z lat poprzednich. Święta to dla mnie grający telewizor, hałas, jedzenie, spotkania i opowiadane po raz setny te same historie. Nikt nie jest zainteresowany historią najnowszą. Co roku też widzę coraz bardziej zmęczoną mamę, a w tym było mi przykro, że nie mogę jej wyręczyć w różnych czynnościach bo 24 godziny na dobę chodziłam za moim raczkującym z prędkością światła urwisem i pilnowałam, żeby sobie czegoś nie zrobił.

Wczoraj byliśmy na przyjęciu Sylwestrowym u znajomej. Dużo dorosłych plus trójka dzieci, w tym jedno śpiące, oczywiście nie był to Piotruś, który o północy w ramionach dopiero co poznanej cioci wykrzykiwał głośne „tak” na widok każdej odpalonej petardy. Złożyliśmy sobie życzenia, dużo osób życzyło mi zdrowia, może się przydać, a ja sobie życzę spokoju i żeby ten rok był bardziej produktywny od poprzedniego, żeby udało się zrealizować kilka planów, żeby mój synek stawał się coraz bardziej samodzielny i z entuzjazmem odkrywał świat i żebym miała siłę mu w tym towarzyszyć, żeby mój chłopak uważnie mnie słuchał i opiekował się mną w chwilach zwątpienia, żeby rodzicie nie tęsknili tak bardzo za nami, a cieszyli się wnuczkami, które mają u siebie, na miejscu. Tego sobie życzę w nowym roku.  

1

Jest 12 grudnia 2013 roku, jest zima, zima na pół gwizdka, tutaj gdzie pisane są te słowa zimy nie widać prawie wcale, temperatura na plusie, co jakiś czas pokapuje z nieba, nie można tego nazwać deszczem, nie można zimą. Czuję się dobrze, chociaż nie jestem przekonana co to tak naprawdę znaczy, czy chodzi o to, że od kilku dni nic mnie nie boli, czy może o nastrój, że jest względnie dobry, że moje myśli nie chcą się schować głęboko pod kołdrę. Nie wylegiwałam myśli odkąd mam dziecko, nie mogę sobie na to pozwolić, nie ma czasu na smutki i refleksje nad życiem kiedy jest druga osoba zupełnie od ciebie uzależniona, która potrzebuje twojej uwagi dwadzieścia cztery godziny na dobę. Dziecko to dobre lekarstwo na małe dramaty, małe depresje, problemy i problemiki wyssane z palca, odessane z głowy.

Czas płynie w jakiś odmienny niż wcześniej sposób, przypominam sobie co kilka dni datę i liczę po cichu w głowie ile minęło dni od operacji. To musiało być dla ciebie straszne, taka strata, ja sobie tego nie wyobrażam, taka strata, musisz być smutna, załamana, nie wiem jak ty się trzymasz. Nie, nie rozpatruję tego w kategorii straty, jakoś nie potrafię, może nie jestem tak przywiązana do siebie, swojego ciała by ubolewać nad faktem utraty piersi. W mojej sytuacji są rzeczy istotniejsze, są takie które od tych prawie dwóch miesięcy nie dają mi spokoju. Zastanawiam się wciąż i wciąż, czy kiedyś jeszcze będę spokojna, poczuję się bezpiecznie. Teraz wszystko mówi: nie sądzę. Znajoma, która znajdowała się w podobnej sytuacji wczoraj powiedziała mi, że ten nieustanny lęk po jakimś czasie ustaje, że powraca tylko przed kolejną kontrolą. Zaufam jej i poczekam, jestem cierpliwa, tak mi się wydaje. W tym czasie zatopię głowę w codzienności, wczoraj np. piekłam ciasto, bo dziś w żłobku organizowana jest po południu Wigilia dla wszystkich rodziców i dzieci. Trochę mi się przypaliło na brzegach, ot codzienność. W wtorek przyjdzie ktoś naprawić kran, muszę być w domu. Powoli trzeba też zacząć się pakować, jedziemy na święta do moich rodziców. Może tam poczuję się spokojniejsza. Będę robić dużo zdjęć dzieciakom, może spadnie śnieg więc uda się porobić coś w plenerze, myślę, że będzie bardzo miło.